Sorry, het is even voorbij. WordPress doet het voor mij nu eenmaal niet. Van nu af aan zal alle actie op handsomelife.webs.com te vinden zijn. Ik weet nog niet wat ik hier mee ga doen, maar het zal vast iets gezelligs zijn. Who knows,
WordPress hielp me even,maar niet genoeg.
xxx
Een beetje boel tijdje geleden, I know, maar soms komen er allemaal dingen tussendoor, zoals een leven en zo. En daar kun je gewoon niets aan doen. Men moet leven, omdat men daar biologisch gezien tot gedwongen wordt. En wanneer het ‘leven’ goed is, is daar niets mis mee.
Eigenlijk wil ik heel erg veel zeggen slash schrijven. Maar ik weet niet hoe ik het moet opschrijven, en ik weet niet wat ik precies kan zeggen.En dat is meteen het probleem. Dus ik begin maar gewoon en ik hou op met moeilijk doen.
Ik heb zojuist mijn intest gehad bij Flier. En alhoewel ik niet van auto’s hou, niet van autolucht, niet van benzine (wel van benzinestations trouwens, dat vind ik nou zoiets briljants. En dan niet de benzine en de auto’s , maar de scene. De Benzinestation-scene houdt voorbijrazende en benzineslurpende auto’s in, met allemaal verslaafde mensen die snel even gaan roken, koffie halen of de beentjes strekken. De wc’s zijn waardeloos, maar de scene maakt het) vond ik het wel heel leuk om zelf op de weg te rijden, alhoewel ik dus niet echt kan sturen. Maar goed, daar gaat het niet om. Het was leuk en wanneer ik over 3 maanden mijn rijbewijs heb, kan ik mezelf al helemaal de benzinestation-scene zien uitchecken.
Ondertussen heb ik nog niet helemaal verteld dat ik een weekendje in Putten ben geweest, samen met MH. en JL. Het was gewonnen, dus dat maakte alles leuker en mooier en gezelliger. En alhoewel Putten geen werelddorpje is, maakten de dierentuin, Batavia-stad en de omgeving het aardig goed. En terwijl JL de snelwegen overscheurt, en Jurijn en Arian ons naar huis lopen zonder ons leven ook maar enigszins veranderen, ben ik langzaam uit een dipje gevallen waar ik onbewust al een hele tijd in zat, en zijn verschillende besluiten genomen. Ja, eigenlijk komt dit er op neer dat zo’n weekendje even nodig was.
Dit is een waardeloos stuk, en gelukkig heb ik een reden; Le Flu. Het heeft me in zijn macht. Waardeloos, maar niet dodelijk. Boeiend.
Goed, (elke ‘ik ben het zat’ blog begint met een welgemeende ‘goed’) nu is het inderdaad genoeg (wat zei ik je?). Er zit me nu even zoveel dwars dat ik niet eens meer blij kan zijn (wat? Blij? Schreeuwen bedoel je). Ik heb een paar kleine dingen die nu echt opgelost moeten worden, anders ga ik waardeloos mijn 19e levensjaar in (technisch gezien klopt dit al niet eens meer, want als je 19 wordt ga je je 20e levensjaar in. Je bent bij je geboorte namelijk niet meteen 1 jaar. Dus oké, ik ga mijn 20e levensjaar bijna in, maar dit terzijde). Kleine dingen waar ik nu een lijstje van ga maken, omdat ik niet kan slapen en lijstjes nou eenmaal helpen wanneer men (of mel) teveel in zijn(haar) mooie hoofdje heeft en men (mel) het even niet meer aan kan.
Ten eerste; mag (mag? MOET) ik mijn biebboeken terug brengen, omdat ik ze tot 17 december mocht houden en het nu, juist, 15 januari is. (note: wel eerst een boek zoeken, want die is kwijt).
Ten tweede; Paper 1, 7000 woorden, schrijven voor Wetenschappelijk schrijven over inwijdingsrituelen wat betreft puberteit.
Ten derde; Paper 2, 3000 woorden, voor Verwantschap, politiek en religie schrijven over homoseksualiteit in niet-westerse werelden.
Ten vierde; Nieuw werk zoeken in Utrecht, omdat januari aardig snel voorbij gaat en ik 1 maart op de figuurlijke werkstraat sta.
Ten vijfde; mijn financiën eens goed beheren (of: Wachten op salaris en dan iets doen! Sparen of zo).
Ten zesde; Een complete schoonmaak sessie van het volgende: * Kamer . * Laptop . * Leven?
Ten zevende (en tevens het laatste punt); O.R.G.A.N.I.S.A.T.I.E. Oftewel: theorie regelen, 2 brieven posten, abbonement van telefoon veranderen, foto’s inplakken (aka good memories ophangen), lampje verwisselen, fietsband oppompen etc.etc.etc.
Hm, ik suck hard vanavond, en niet eens aan een lolly of zo.
‘Dit moet liefde zijn’.
Flikker op met je liefde en noem het zoals het is; Awesome. Niet definiëren, want alles wat je definieert is voor altijd, is echt, is niet meer te breken. En dat is liefde niet. Dus een definitie zou eigenlijk onmogelijk zijn, wat dit stukje een klein beetje zinloos maakt. Maar omdat liefde an sich al een definitie is, is mijn theorie naar de klote en heb ik nog lang niet gezegd wat ik wilde zeggen.
Wat namelijk is dat ik allemaal dingetjes voel, en terwijl ik dit schrijf, heb ik meteen besloten er maar niet te veel over uit te wijden, want dan is het meteen zo duidelijk en niet meer mysterieus en vooral zo ‘echt’. Wat in principe niet uit maakt op dit moment, want alles is nu goed. Maar misschien zou het later iets kunnen uitmaken. Alhoewel ik me eigenlijk niet druk zou moeten maken om later, maar even moet genieten van het momentje dat ik nu heb, wat een lichte high is die al de hele dag in mijn hoofd zit.
De afgelopen 2 dagen, zaterdag en zondag, waren twee dagen met nieuwe dingen. Natuurlijk, nu ik erop let zie ik heel veel kleine nieuwe dingen. Het was de zaterdag van de liefde, van het ‘Ja, misschien is het leuk zo, er verandert niet veel, we zijn nu alleen iets samen, wij tweeën, wij dus’, de zaterdag van de Sleepover, de zaterdag van de kleine mijlpalen die even herinnert worden. De zondag was iets anders. Deze zondag was ook van de awesomeheid. Van het wakker worden enzo. Maar tevens was dit ook de zondag van de eerste kamerbezichtiging en het eerste wegrennen van een kamer waar je niet eens dood gevonden zou willen worden. Ik bedoel, wanneer 4 mensen geacht worden in een badkamertje van 1,5 bij 1 te zitten en tijd te besteden, zou wegrennen een geweldige eerste keuze zijn. Volgende keer beter, toch? Alhoewel het altijd erger kan. Het is ook een zondag waarbij de maandag erop een maandag is waarop ‘alles anders zal zijn’. Doen wat ik moet doen en wil en kan en zal.
Nog even een klein, niet vaag iets: vanmiddag zaten mijn mam en ik oude familiefilms te kijken, 12,5 jaar getrouwd, trouwerijen, verjaardagen, dagjes uit, familiedagjes, eerbetonen aan de mensen die mij op de wereld hebben gezet en dat soort heerlijke dingen, waarbij tranen geacht worden te stromen en waterige glimlachjes niet meer dan normaal zijn. En terwijl ik heel schattig als 2 jarig meisje met gek kort haar en blauwe ogen zat te verkondigen dat ‘lieve papa, lieve mama, vandaag is het feest, en van jullie hou ik het meest, Kusje papa, Kusje mama’, werd het ons even te veel. Wat was ik schattig en wat waren ze blij met hun eerstgeborene en hoe leuk zijn onze familieleden toch dat de een een heel emotioneel optreden verzorgd en de rest een eigengemaakt liedje zingt met als middelpunt mijn makers. 12 films. 12 friggin films en mijn hele leven staat erop. vanaf de geboorte tot aan vakantie Spanje 2007. De films, inclusief de mensen, worden ouder, de kwaliteit vervaagt soms, maar de inhoud en de waarde wordt des te belangrijker en groter. En zo is het ook met mensen, iedereen wordt ouder, en de inhoud groeit. Soms heb ik zo’n film nodig om me te realiseren dat mijn ouders ooit voor elkaar hebben gekozen, dat ze ooit het ja-woord hebben gegeven met het idee dat ze voor altijd bij elkaar zullen blijven. Ze zijn verliefd geworden, gingen uit, hadden seks, gingen trouwen, kregen kinderen en nu bijna 30 (29 en 1 maand) jaar later zijn ze er nog steeds, incluus de 2 kinderen en een huis. En terwijl ik al dagen met het ‘uit huis gaan’ idee rondloop, voelt mijn moeder wat ik ook altijd voel wanneer dingen veranderen; onmacht, verdriet, ‘kleine meisjes worden groot’, ‘ze is mijn dochter’, liefde en nog 7345 andere emoties. Op de momenten dat dingen veranderen zijn de gevoelens het grootst. Al die tijd kon ik alleen maar denken aan hoe het voor mij is. En geen moment (tot vrijdag) heb ik er bij stil gestaan hoe het voor de drie belangrijkste mensen in mijn leven moet voelen. En nu ik er echt bij stil kan staan, vraag ik me stiekum (en lichtelijk high door de emotionaliteit) af of ik ooit serieus van plan ben geweest hier weg te gaan. Ik bedoel, natuurlijk ga ik hier weg binnen een bepaalde tijd, maar ik heb me nog niet voorgesteld hoe dat zou zijn en in feite gaat me dat ook een beetje te boven op dit moment. Dus hier even niets meer over.
Footloose wacht, Kevin Bacon wil dansen.
Een paar dagen geleden en ondanks, of misschien wel juist door, mijn nieuwe voornemen dit jaar (elke dag iets doen wat je nog nooit hebt gedaan), is er toch wel iets gebeurd.
Woensdagochtend gingen J.F. en ik vroeg al naar Schiphol om daar ons lieve vriendinnetje A. uit te zwaaien, alvorens ze het vliegtuig in ging en op weg was naar het tot nu toe grootste avontuur van haar leven; 6 maanden Kenia. En alhoewel het ‘afscheid’ niet echt als een afscheid voelde (gelukkig), waren er traantjes en last words. Het was even sad, en nu nog steeds, maar ook heel tof en ongelofelijk. Hierna ging ik terug naar school, om een uurtje te luisteren naar Mr. Raven die ons vertelde in hoeverre onze papers sucken en in hoeverre onze papers goed zijn. Daarna gingen we wat eten en kwam studiegenootje A. met het briljante idee naar Kanaaleiland te gaan en een dansschool te gaan bekijken. Ik wil al een hele tijd dansen, tenminste, weer een beetje bewegen en dansen is tof, you do the math. Dus daar hebben we gekeken, en volgende week gaan we een proefles volgen. Leuk leuk leuk.
Donderdag heb ik eerst gewerkt, niets nieuws daar aan. Daarna ging ik naar school voor een uurtje om dit keer te lezen dat mijn paper suckt. No worries, nog steeds niet. Daarna gingen we bij studiegenootje J. koken en Freaky friday kijken. Even opmaken en toen zijn we de stad in gegaan. Weinig gedronken, want ik had een beetje koorts en ik bedacht me van te voren dat het misschien wel saai zou zijn. Maar gelukkig kan ik mezelf zo verassen door het prima naar mijn zin te hebben in een zee van dronken mensen als nuchter meisje op een vlot. A. had speelgoed handboeien mee genomen en dus gingen we daar mee spelen met omringende mensen. Hilariteit alom. Het nieuwe; iets van de dag was natuurlijk de handboeien en vastzitten aan een uitslovertje. Daarna lekker met de taxi naar huis gegaan (waar is de bolksbeekstraat dan, mevrouw?).
En vanochtend werd ik wakker met een koorts hoofdje en een verstopte neus. Heerlijk. Veel thee gedronken, ontbijt gekocht en een paar uurtjes geluisterd naar een aanzienlijk kleine, bolle man met een piep stem die mij vertelt dat Hekserij in Afrika heel divers, gevaarlijk en complex is. Met een aantal voorbeelden en een film over een meisje dat denkt een oude vrouw te zijn, in relatie met een oude man en familieleden etend. Wat een studie ook. Alhoewel het pas 8 uur is, ga ik zo toch al slapen, ivm semi-griepje, maar toch heb ik ook vandaag nog iets nieuws: De eerste keer dat iemand een reactie achterlaat voor een kamerbezichtiging en mijn ouders eindelijk doorhebben dat ik het meen. Gek eigenlijk dat er nu een nieuwe levensfase voor de deur staat, aangekondigd en heel charmant, maar het staat toch voor de deur.
Tijd voor mijn bed.
Love
Edit: ‘This Years Love’ had niet per se betrekking op een specifiek geval/iets. Maar het is wel een mooie titel.
Gisteren ben ik nog even vergeten te vertellen wat mijn new-thing van 4 januari was. Alhoewel het niet een new-thing is, maar meer een soort last-thing. Aangezien ik de regels maak is er niets aan de hand, want ik bepaal dus dat dit mag. Gisteravond was de avond dat we met z’n vieren; A., J., F. en ik bij A. thuis gingen zitten, kletsen, pizza eten, triviant spelen en Oesters van Nam Kee gingen kijken. Alhoewel Oesters een verspilling van bijna 2 uur was, was het een avondje die niet nieuw en voor het eerst is, maar wel een avondje met een tintje van weggaan, van afscheid en van vriendschap. Gisteren geen New Thing, alleen maar een Old, yet incredible Thing.
Het nieuwe iets voor vandaag is tamelijk saai; Voor het eerst in misschien wel 8 jaar heb ik mijn raam gezeemd en gelapt. Het klinkt een beetje vies, maar zo vies werd het nooit, dacht ik altijd. Nu is het weer prachtig.
Verder ben ik bezig met een kamer zoeken, een nieuw baantje vinden en allemaal kleine dingen afmaken, oplossen en wegvoeren. De Grote Schoonmaak in mijn Leven denk ik maar. Alhoewel niet veel dingen wegmogen 
Nee, grapje. Melanie zegt sorry. Zonder goed aanduidbare reden, merk ik hierbij even snel en vooral tussendoor op dat ik sorry zeg. Sorry voor alles dat ik nog niet eerder heb gezegd, sorry voor alle ‘rollen die ik niet heb gespeeld’, welke ik wel zou hebben moeten spelen. Sorry voor de momenten die ik voorbij heb laten gaan, terwijl ze gebruikt moesten worden. Sorry voor elke dag die niet is ingevuld naar wens.
Maar vooral sorry aan jou, omdat ik je door mijn laksheid heb genegeerd.
Oké, ik vergat dus gister te posten, dus kon ik niet (met trots) meedelen wat mijn new-thing van de dag was:
Ontslagnemen! Gister was ontslag dag, en zonder een ‘wat jammer dat je weg gaat’ van het baasfront, ben ik super opgelucht dat ik zojuist mijn ontslag heb ingediend. Tot 1 Maart is het bakken, na 1 Maart begint het nieuwe deel. Een nieuw deel met nieuw werk, een nieuwe kamer en wie weet een nieuwe kleur haar ! Wauw, een grote druk op 1 Maart.
- Do not get in that car.
- Give me a reason.
- You don’t want to. I don’t want you to.
- That is not good enough.
- …
- Just say it and I’m yours.
- I… I…
- Three words, eight letters.
- I…
- Thank you, that was all I needed to hear.
And she got in the car.
(gossip Girl – season 2, e1)
Ik ben heel gevoelig voor verslavingen. Daar kan ik weinig aan doen, en me verzetten helpt niet. Het is vaak maar tijdelijk en harmless. Mijn nieuwe iets vandaag is het kijken van Beverly Hills 90210, de ‘new generation’. En het is een goede nieuwe verslaving.
Wat nou als het leven net als een tv-serie, een film of een liedje kan zijn? Dat je, als je bijvoorbeeld bij een avondje wandelen een tunetje hoort wat precies bij het moment hoort. Dat Aretha Franklin je toezingt wanneer je onder de douche staat. Dat Snow Patrol of Damien Rice je een ballade brengen wanneer je naar huis loopt. Ooit zei ik dat ik een drama queen ben, en dat is ook zo. Want zonder de additional drama wordt het leven een beetje saai. Een beetje emotieloos misschien. Men moet zich uiten. Dat is biologisch bepaald en doet niemand iets aan. En dat is toch ook niet erg. Want soms is er niets fijners dan op een stoel zitten en zielig naar de tv staren. En soms is er niets beters dan inderdaad elk liedje met jezelf in verband brengen, elk liedje ook meezingen en elk verdomd teken van leukheid in je opnemen en een clichématig kloppend hart. Misschien ga ik nu te ver.
Aan de andere kant is het mijn blog. En mag ik zo zoet en cheesy doen als ik zelf wil. Dat dan weer wel, right. Ik zeg nog 1 ding. Ik wil me blijven voelen zoals ik me nu voel. Want ik ben nu nog op de plek voor het ’I used to rule the world’.
Vandaag zijn er meer dan 34 en een half miljoen woorden geschreven. En ik ben verantwoordelijk voor 340 woorden hiervan. Nu jullie.
Het is 2009, een jaar dat wordt gestart met zoveel goede voornemens. Ik ga dit jaar elke dag namelijk iets doen dat ik nog nooit gedaan heb. Hoe klein of groot het ook is. Mijn wereld verbreden, dat is het thema. Boeken lezen, muziek ‘ontdekken’. That kinda stuff. Het is altijd wel even gezellig en leuk om voor een nieuw jaar, met zoveel onbekende dingen, even te reflecteren op verwachtingen voor het komend jaar. En wat verwacht ik? Ik verwacht dat 2009 het jaar is dat ik mijn boek voltooi. Of in ieder geval een heel eind verder ben. Ik verwacht dat mijn haar niet meer zwart zal zijn. Ik verwacht dat ik aan het eind van dit jaar niet meer thuis zal wonen. Ik verwacht (en weet) dat A. haar wereld immens verbreedt en anders zal terug komen dan ze weg gaat. Ik verwacht veel feestjes, meer get togethers en heel veel gezelligheid. Ik wil minder roken, bruin haar, een rijbewijs en een nieuwe omgeving. Ik wil niet meer oordelen, lui zijn en excuusjes verzinnen. Ik wil ook cd’s gaan kopen, dus niet meer downloaden. Ik wil iets gaan sparen en ik wil vooral (vooral vooral!!!) heel veel lachen. Want ‘een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd’. Duh.
Never-done-thing 1 januari: Tot half 4 in de middag geslapen.
Half 12 Edit: Ik joeg S. om 8 uur mijn kamer uit om te kunnen slapen, maar het lukte niet. Dus besloot R. met mij onze laatste 2008 sigaretje(s) te roken en te wandelen. Ik eindigde in zijn huis, bij zijn ouders om nog even mijn allerbeste Wensen te geven. En terwijl ik tijdens een Sex and the City momentje naar huis liep en mijn hakken hoorde klikken, besefte ik me dat ik Gelukkig ben. En net toen ik dacht dat dit een Goed Jaar kon worden, ben ik in het begin al meteen Gelukkig. Bon, wat een kutwereld ook. Meer nieuwe dingen dit jaar: lezen over Attila de Hun, omdat geschiedenis niet alleen maar belangrijk is, maar ik er ook ‘wijzer’ door word. En we gaan door met ‘de Slechtste Mensen aller tijden’ (Miranda twiss, Agora 2003).
